ontspanning

Van Linda tot Knokke

Guy Pieters is een man van wie je alleen maar kan houden: energiek, joviaal, charmant. Hij is de bekendste kunsthandelaar van ons land en werkte samen met de allergrootsten. Ondanks die roem is hij opvallend nuchter en bescheiden gebleven. Misschien is dat zelfs zijn grootste gave. Een gesprek over de mensen en plekken die zijn leven hebben veranderd.

alt

Linda

Over uitzonderlijke talenten zegt men wel eens dat ze geboren zijn voor het vak. Over Guy Pieters kan je dat bezwaarlijk zeggen. Als kind wees weinig erop dat hij ooit in de kunstwereld zou terechtkomen. Thuis had men er weinig voeling mee. Zijn vader was huisschilder, zijn moeder runde een verfwinkeltje. Zelf stopte hij al op zijn veertiende met school. “Om het gezin financieel te ondersteunen”, mijmert hij over zijn jeugd. “Mijn vader heeft op een bepaald moment twee longembolieën gekregen, waardoor hij moest stoppen met werken. Na verloop van tijd ben ik daarom beginnen helpen in de winkel van mijn moeder. Ik kreeg er een eigen plekje om sigaretten en kranten te verkopen. Daarmee is het eigenlijk allemaal begonnen. We woonden in Sint-Martens-Latem, dat altijd een aantrekkingspool is geweest voor kunstenaars. Veel artiesten van de Latemse School kwamen regelmatig bij me langs. Op een dag vroeg Hubert Malfait of ik een van zijn schilderijen te koop wilde hangen achter de toonbank. Mijn ouders wisten niet wat ze zagen: dat ene schilderijtje leverde meer op dan een paar weken omzet van de hele winkel.”

Arman

Guy Pieters leerde Linda kennen in 1979. Vier jaar later raakte het koppel op een terras in Zuid-Frankrijk aan de praat met een man aan het tafeltje naast hen. Het bleek de Franse kunstenaar Arman te zijn. “Ik had nog nooit van hem gehoord”, haalt Pieters de schouders op. “Maar hij nodigde ons de dag nadien uit in zijn atelier om naar zijn werk te komen kijken. Hij was charmant en praatte bevlogen over kunst. We konden hem overtuigen om een expo op te zetten in België. Die werd zo’n onverhoopt succes dat hij al zijn vrienden overtuigde om met ons samen te werken. Dat bleken niet de minste te zijn: Niki de Saint Phalle, César, Jean Tinguely. Vanaf dat moment was de trein echt vertrokken.”

De juiste man of vrouw op het juiste moment. Het lijkt wel een constante in het leven van Guy Pieters. Zijn intuïtie, enthousiasme en brede glimlach zijn altijd grote troeven geweest. Toch is zijn levenswandel ook het product van veel toeval, geluk en tegenslag. Zijn dochter kreeg al vroeg MS, zijn zoon kwam op achttienjarige leeftijd om het leven. “Door het verdriet hebben wij ons nog meer op ons werk gestort”, vertelt hij. “Misschien hadden we nooit zo ver gestaan als dit niet gebeurd was. Mensen denken soms dat er een soort van magische formule is waardoor alles op zijn plaats valt. Dat is niet zo. Alles is het resultaat van een samenloop van omstandigheden. Een combinatie van toeval en geluk, en jammer genoeg soms ook van ongeluk.”

alt
alt

Knokke

De galerie in Sint-Martens-Latem werd in 2018 gesloten. In de zomer van dat jaar richtten Guy en Linda de 'Fondation Linda et Guy Pieters' op in Saint-Tropez. Maar het meest zichtbaar is de Fondation in Knokke, waar de galerieteller inmiddels op drie staat en het koppel sinds juli vorig jaar ook woont. “Knokke heeft iets aparts”, hunkert hij. “De dorpachtige sfeer, de prachtige natuur, de algehele vibe. Ik vind er dezelfde savoir-vivre terug als in Sint-Martens-Latem en Saint-Tropez. We hebben een tijdje een galerie in Parijs gehad, maar daar voelden we ons nooit echt thuis. Hetzelfde voor New York en Londen: te groot, te anoniem. Ik ben erg gesteld op vriendelijkheid, op de warmte van de mensen. Knokke heeft een stedelijk niveau, maar is ook altijd authentiek gebleven. Elke ochtend stap ik de fiets op en maak ik een tochtje door het Zwin. Ik kan daar geweldig van genieten. Het is al wat ik nodig heb om volledig opgeladen aan de dag te beginnen.”

Pieters opende medio jaren tachtig zijn eerste filiaal in Knokke op de zeedijk van Het Zoute. In 2000 verhuisde de galerij naar een ander pand op de zeedijk en enkele jaren daarna kwam er een tweede galerij bij in de Kustlaan. In 2014 verhuisden ze opnieuw naar een veel grotere galerie op het Albertplein. Naast de twee galerijen is er sinds mei dit jaar bovendien 'The Office', een publieke werk- en stockruimte, waar je als verzamelaar ook op afspraak de nieuwste stukken kan komen bewonderen. Een werkwijze die wat doet denken aan de private sales bij grote veilinghuizen. Belangrijke kunstwerken worden er vaak privé verkocht, buiten de veilingen om, zodat zowel verkoper als koper discreet blijven. “Ik ben ervan overtuigd dat de meest kwalitatieve stukken tegenwoordig op die manier verhandeld worden”, legt Pieters uit. “Het is een heel persoonlijke manier van werken. Bovendien zorg ik ervoor dat de kunstwerken gepresenteerd zijn zoals thuis. Ik wil dat mensen meteen kunnen ervaren wat een kunstwerk met ze zal doen.”

Christo

Guy Pieters is inmiddels 68. Of hij al aan stoppen denkt? “Nee, ik verveel me te gemakkelijk en leer nog te graag bij”, zegt hij. “Je kan je niet voorstellen hoeveel energie ik nog elke dag haal uit mijn werk.”

Een van de gebeurtenissen waar de kunsthandelaar het meest naar uitkijkt, ligt vast op 18 september 2021. Dan zal de Arc de Triomphe in Parijs twee weken lang blinken in zilverblauwe doeken van polypropyleen. Het gaat om een postuum kunstwerk van Christo, de Bulgaars-Amerikaanse kunstenaar die wereldberoemd werd door het inpakken van allerlei grote gebouwen, maar eind mei vorig jaar overleed. Voor kunstliefhebbers een bijzonder moment. Ook voor Pieters, die bijna veertig jaar met de man samenwerkte en dat ook nu weer deed. “Dat project heeft mij al serieus wat grijze haren bezorgd, maar ik kijk er wel enorm naar uit”, glimlacht hij. “Het is altijd Christo’s grote droom geweest de Arc de Triomphe in te pakken.

Guy Pieters Gallery

alt

Meer artikels lezen uit de Z.out?